Συνέντευξή μου στο διαδικτυακό δημοσιογραφικό περιοδικό Impaginato.it
27 ΣΕΠ
Συνέντευξή μου στο διαδικτυακό δημοσιογραφικό περιοδικό Impaginato.it

Την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου 2018, το διαδικτυακό περιοδικό Impaginato.it φιλοξένησε τη συνέντευξή μου με τον δημοσιογράφο Francesco De Palo, η οποία ακολουθεί μεταφρσμένη στα Ελληνικά:

 

Ο αυστριακός Καγκελάριος Kurz, προτείνει περισσότερα άτομα για την Frontex. Αρκεί αυτό για να λύσει το πρόβλημα της μετανάστευσης;

Κάθε κράτος είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για τον έλεγχο και τη διαχείριση των συνόρων του. Βεβαίως, μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών μελών, συχνά οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα μοιράζονται ή περιορίζονται κατά το δοκούν. Ο Καγκελάριος θα υποστηρίξει ό,τι επιτάσσει το συμφέρον της χώρας του. Πιθανώς η ενίσχυση της Frontex με περισσότερο προσωπικό και η εξέλιξή της όσον αφορά τις διαδικασίες που χρησιμοποιεί, θέτει μεγαλύτερο έλεγχο σε μία από τις λαθρομεταναστευτικές διόδους, αν και οι αιτίες που τροφοδοτούν την εθελοντική ή μη μετακίνηση μεγάλου αριθμού ανθρώπων φυσικά παραμένουν. Όμως πρωτίστως εξυπηρετεί τα κράτη της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης, οι κυβερνήσεις των οποίων γνωρίζουν πως μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν αντιλαμβάνεται το απαραβίαστο των συνόρων και άρα δεν είναι ικανή να εγγυηθεί την ασφάλειά τους. Δηλαδή η Frontex μπορεί θεωρητικά να περιορίσει κάποιες λαθρομεταναστευτικές ροές, όμως κυρίως εξυπηρετεί την πολιτική ρητορική και ορισμένους περιορισμένους στόχους κάποιων ευρωπαϊκών κρατών, αλλά αυτό ποτέ δεν θα είχε προταθεί σε μία πατριωτική κυβέρνηση καθότι θα είχαν ήδη υποστηριχθεί οι ένοπλες δυνάμεις προς τέλεση του βασικού τους σκοπού και εξασφάλιση της εθνικής ακεραιότητας έναντι κάθε είδους παρείσφρησης, άρα η κινητοποίηση της Frontex εντός της ελληνικής επικράτειας θα ήταν περιττή.

Φυσικά, ο Οργανισμός Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής έχει ουσιαστικό λόγο δραστηριοποίησης όπου υφίσταται αντικείμενο κοινών επιχειρήσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, στο βαθμό που τα εμπλεκόμενα κράτη μέλη το επιθυμούν. Πρακτικά μιλώντας, δεν θα υφίστατο οποιαδήποτε ουσιαστική ή πολιτική ανάγκη για προτάσεις όπως του Καγκελάριου Kurz εάν υπήρχαν οι κατάλληλες κρατικές δομές και μία υπεύθυνη ελληνική κυβέρνηση μεριμνούσε για την άσκηση των αποκλειστικών εθνικών καθηκόντων και αρμοδιοτήτων. Υπό αυτές τις συνθήκες, κανένας τρίτος δεν θα είχε το αυτόκλητο δικαίωμα να υπαγορεύει προτάσεις που ξεφεύγουν από τα πλαίσια του σεβασμού προς μία υπεύθυνη και ανεξάρτητη χώρα, μία κυρίαρχη Ελλάδα.


Στη Συρία φαίνεται ότι ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ. Τώρα μάλιστα ξεκινά και μια άσχημη κατάσταση στη Λιβύη. Πού ακριβώς έχει χάσει τα θέματα αυτά η ΕΕ;

Η ΕΕ δεν έχει χάσει τον έλεγχο διότι ποτέ δεν τον είχε. Η όποια ήπια ισχύς της Ένωσης εκφράζεται με οικονομικά, νομικά, πολιτισμικά και διπλωματικά μέσα, τα οποία κινητοποιούνται εξ ονόματος των κρατών μελών. Όμως στην κατάσταση στη Συρία και τη Λιβύη εμπλέκεται πρωτίστως η σκληρή ισχύς κρατών που διαθέτουν στρατιωτική δύναμη, κρατών όπως η Ρωσία και οι ΗΠΑ. Βέβαια οι πραγματικές αιτίες του πολέμου, της αστάθειας και των υποκινούμενων εξεγέρσεων εδράζονται στην γεωστρατηγική πάλη περιφερειακών και παγκόσμιων δυνάμεων, με την Ευρώπη απούσα. Εκ των πραγμάτων συμπεραίνει κανείς πως η Ένωση κοιτάζει να καταδυναστεύει τα  μέλη της, και δεν της απομένουν δυνάμεις ώστε να προβάλει το παραμικρό στην παγκόσμια διεθνή σκηνή. Η υποτιθέμενη ικανότητα της Ένωσης να ελκύει και να πείθει είναι ένα προσωπείο, μία τακτική επιλογή προς τους ευρωπαίους πολίτες, ώστε να αποκρυφθεί η έλλειψη παρουσίας στην παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Η ουσία παραμένει πως η Ένωση δημιουργήθηκε ως ένα οικονομικό εγχείρημα και με σκοπό τη συνεργασία μεταξύ των μελών της, ενώ στην πορεία υπήρξε μία συστηματική αλλά ατελής προσπάθεια μετεξέλιξής της. Όμως παρά τους μεγαλειώδεις και φιλόδοξους νέους στόχους, ένδειξη της αλαζονικής εθελοτυφλίας μίας απόμακρης πολιτικής καθεστηκυίας τάξης, τα μέσα που η Ένωση διαθέτει δεν είναι ικανά προς επίτευξή τους. Άλλωστε, η σκληρή ισχύς είναι απαραίτητη σε έναν ασταθή κόσμο, και την μεταχειρίζονται κατά αποκλειστικότητα κράτη με αποτρεπτική ή πραγματική χρήση έναντι όσων είναι πρόθυμοι να στραφούν στη βία για να τρομοκρατήσουν πολίτες ή να καταλύσουν κρατικές δομές και την υπόσταση ενός κράτους. Και αυτό πρακτικά υποδηλώνει και το μέλλον της Ένωσης: είτε επαναφορά στις ιδρυτικές της αξίες και σκοπούς προς όφελος των κρατών μελών και στόχο την ευημερία των πολιτών, είτε μία πλήρη ομοσπονδοποίηση με μέλη όσους απάτριδες διεθνιστές το επιθυμούν και ελεύθερα το επιλέξουν, είτε ολικός εκφυλισμός και εν τέλει παρακμή και κατάλυση της Ένωσης. Οι επιλογές είναι σαφείς και η ώρα της αλήθειας έχει ήδη παρέλθει.


Το Βερολίνο πιθανόν να στείλει στην Ελλάδα περίπου 2000 μετανάστες για να βολευτούν στα ελληνικά hotspot. Αυτό γράφουν οι γερμανικές εφημερίδες, είναι έτσι;

Οι γερμανικές εφημερίδες παρουσιάζουν τη μισή αλήθεια. Οι άνθρωποι που θα επιστραφούν στην Ελλάδα ίσως θα είναι τελικά πολλοί περισσότεροι, καθ’ότι η υπογραφή του πρωθυπουργού Τσίπρα δεσμεύει την Ελλάδα σε βάθος χρόνου, όταν οι συνθήκες μπορεί να αλλάξουν και εν τέλει να αφορά έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό. Φυσικά τέτοιες εθελοντικές διμερείς συμφωνίες μπορούν να τροποποιηθούν. Άλλωστε, ήταν μία χειρονομία πολιτικής βοηθείας προς τη γερμανική καγκελαρία προς τέρψιν των δικών τους ενδοκυβερνητικών ισορροπιών, μία μετά βίας συγκεκαλυμένη χάρη, και η οποία αφορά στη μη έγερση σκοπέλων και διαδικαστικών εμποδίων υπό το υφιστάμενο νομικό ευρωπαϊκό πλαίσιο, τις οποίες διαδικασίες μία εθνικά υπεύθυνη κυβέρνηση θα είχε κάθε ηθικό δικαίωμα να εκμεταλλευτεί προς το συμφέρον των πολιτών της. Προφανώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επέλεξε να απεμπολήσει αυτές τις διευκολύνσεις που θεωρητικά θα μπορούσε να αξιοποιήσει, και αντιθέτως συνειδητά διένοιξε μία μόνιμη κερκόπορτα εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

Το ερώτημα που τίθεται μοιραία είναι ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί η συγκεκριμένη απόφαση. Η απάντηση είναι εξίσου προφανής: αποκλειστικά το πολιτικό συμφέρον και η επιβίωση της γερμανικής κυβέρνησης και προσωπικά της Μέρκελ και του Τσίπρα. Αυτό που ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει ο Τσίπρας είναι πως όσο υπακούει, τόσο θα τον χειροκροτούν. Όσο τους χαρίζεται εις βάρος του ελληνικού λαού, τόσο θα τον ανέχονται. Όμως δεν πρόκειται να του ξεπληρώσουν πραγματικά τις πολιτικές χάρες και διευκολύνσεις που απλόχερα είναι πρόθυμος να μοιράσει. Το παιχνίδι της ανταλλαγής ίσως να ίσχυε μεταξύ ίσων σε μία σχέση αμοιβαίου σεβασμού, όμως στο συγκεκριμένο παιχνίδι η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει ως παίγνιο και όχι ως παίχτης.


Εν τω μεταξύ στη Λέσβο, στο hotspot της Μόρια, η κατάσταση είναι εκρηκτική. Πού έκανε λάθος ο Τσίπρας;

Το κύριο λάθος που έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Τσίπρας είναι πως αγνοεί ποιους οφείλει να υπηρετεί, και πως προβάλει μία δήθεν ιδεολογία σε όσους τους αποστερούνται τα μέσα να αμυνθούν. Κοινώς, απαξιεί τη βούληση και τις ανάγκες των Ελλήνων πολιτών, και αντ’αυτών επιτρέπει σιωπηλά τη δίχως φραγμούς δράση λαθρομεταναστών και των πέριξ αυτών ΜΚΟ και λοιπών κυκλωμάτων. Πολύ απλά, η παρούσα κατάσταση αποτελεί το άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων που υπηρετεί πιστά. Αντιθέτως, εγώ υποστηρίζω μία Ευρώπη όπου το κράτος δικαίου και η δημόσια τάξη και ασφάλεια υφίστανται δίχως εκπτώσεις ή εξαιρέσεις, όπου τα κράτη μέλη έχουν βαθιά συναίσθηση της ιδιαίτερης πολιτισμικής τους συνάφειας αλλά και της κάθε μιας εθνικής ταυτότητας και ως αποτέλεσμα των οποίων συνασπίζονται έναντι των κοινών απειλών ή εχθρών.

Δυστυχώς, όμως, η άλωση επέρχεται εκ των έσω, και ο Τσίπρας έχει αποδείξει πως όχι μόνο στέκεται παθητικά έναντι όλων των μεγάλων ζητημάτων, ευελπιστώντας πως θα τα επιλύσει η πάροδος του χρόνου, αλλά επιπλέον είναι πρακτικά συμμέτοχος με όσους απεργάζονται τον αφελληνισμό των νησιών του Αιγαίου και ως εκ τούτου την απομείωση της εθνικής κυριαρχίας και τον περιορισμό της ελληνικής επικράτειας. Σε αυτό, δεν θα βρει υποστηρικτές ή συνενόχους. Απέναντί του θα συναντήσει όσους πιστά αντιτίθενται στο ξεπούλημα της Ελλάδος και την προδοσία των ιδανικών και της ελπίδας των Ελλήνων πολιτών.


Γιατί ιδρύσατε έναν καινούριο πολιτικό φορέα και με ποιο στόχο;

Έχω αναφερθεί αρκετές φορές στο συγκεκριμένο θέμα, και δεν θα παύσω να το επαναλαμβάνω έως ότου επιτύχουμε τον κοινό μας στόχο: την ευρύτερη δυνατή συμπόρευση των πατριωτικών δυνάμεων ως ισότιμα μέλη με έναν κοινό εθνικό σκοπό και συναντίληψη του χρέους μας, με κοινή μας κάθοδο στην πολιτική σκηνή. Με ακεραιότητα ήθους, με ειλικρίνεια, με μεθοδικότητα, με ανιδιοτελή συμμετοχή, με τήρηση της νομιμότητας. Είναι επιτέλους καιρός να πούμε «ισχύς εν τη ενώσει», ώστε οι κατακερματισμένες έως τώρα φωνές να αποκτήσουν το μέσο για να εκφράσουν τις θέσεις τους και τις απαιτήσεις του ελληνικού λαού αλλά κυρίως για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες του και να επηρεάσουν ουσιαστικά τον πολιτικό προσανατολισμό όλου του πολιτικού φάσματος προς όφελος των πολιτών.

Προφανώς η ίδρυση του φορέα καθ’αυτού αφορά στην ανάγκη συνομιλίας με άλλους φορείς επί ίσοις όροις σε θεσμικό επίπεδο Ο κατακερματισμός του πατριωτικού χώρου εξυπηρέτησε επί μακρόν όσους δεν επιθυμούν η Ελλάδα να αποκτήσει μία ισχυρή και υπεύθυνη κυβερνητική φωνή και όσους θέλουν να νέμονται ιδιοτελώς τα πατριωτικά αισθήματα Ελλήνων πολιτών με κατ’ επίφαση σεβασμό και υπεράσπισή τους. Όμως ενωμένος ο πατριωτικός χώρος είναι ικανός να πετύχει μία Ελλάδα στην υπηρεσία των Ελλήνων, με βασική μας συνεκτική αξία πως το εθνικό συμφέρον υπερέχει κάθε άλλου και πως προτεραιότητα αποτελεί η ευημερία της πατρίδος και του έθνους. Για τη σωτηρία της Ελλάδος, για μια Ελλάδα επίκαιρη και αντάξια της ιστορίας της, για να ανακτήσουν οι Έλληνες την αξιοπρέπειά τους και την περηφάνεια για την πατρίδα και τους ίδιους, απαιτείται θεμελιώδης αλλαγή πορείας: άμεση προγραμματική ενότητα και πολιτική συμπόρευση των πατριωτικών δυνάμεων, με συλλεκτική πανελλήνια παρουσία, εκπροσώπευση και παρουσία. Ενωμένοι.


Στις επόμενες ευρωεκλογές πιθανώς να έχουμε μια αναμέτρηση μεταξύ των διεθνιστών και των ευρωσκεπτικιστών (πατριωτικά κινήματα). Εσείς με ποια πλευρά είστε και για ποιους λόγους;

Σπανίως θέτω ο ίδιος χαρακτηρισμούς στον εαυτό μου, και ακόμη σπανιότερα θέτω εκ των προτέρων περιορισμούς στις μελλοντικά διαθέσιμες επιλογές με τις οποίες μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη η Ελλάδα. Εντούτοις, δηλώνω συνειδητά και αισθάνομαι πατριώτης. Και ως τέτοιος, θα κάνω ό,τι απαιτεί το συμφέρον της χώρας μου και η επιθυμία των πολιτών της.

Προσωπικά, πιστεύω πως η Ένωση απομακρύνθηκε από τις ιδρυτικές τις αρχές: ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ελευθερία, ισότητα, δημοκρατία. Υποστηρίζω τη συνεργασία και τις διακρατικές εταιρικές σχέσεις όταν γίνεται επ’ωφελεία της χώρας μου και των συμπατριωτών μου. Εννοείται πως καμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει στην απομόνωση και μακριά από την διεθνή κοινότητα δίχως επιπτώσεις, και καμία ιδεολογία δεν δικαιολογεί την απομάκρυνση από τη συνεργασία μεταξύ εταίρων, πόσω δε μάλλον εις βάρος των πολιτών και των ζωτικών εθνικών συμφερόντων. Όμως η νυν υποτακτική εκμετάλλευση απέχει από τη θεμιτή ισότιμη συμμετοχή και συνεργασία στη βάση του αλληλοσεβασμού και αμοιβαίου οφέλους, με στόχο την ευημερία της ευρωπαϊκής οικογένειας και την αντιμετώπιση των κοινών προκλήσεων και εξωτερικών απειλών.